فاطمه واحدپور
مرا به خاک برنگردانید!
زمان انتشار: 31 ارديبهشت 1398 ساعت 09:57:32
تعداد بازدید: 166
که نه گریه های بیقراری مادرم و التماس دفن شده پشت غرور و تعصب پدرم، دست هایم را برای امضا سست نکرد.
نه که میل به متلاشی شدن باشد نه!...بلکه اشتیاق به گریز از اسارت خاک است. همه چیزم را بگیرید حلالتان اما... مغزم را بگذارید بپوسد! بگذارید بمیرد این خاطره های نکبت زده، این عقاید شلاق خورده... مگذارید تنی دیگر متحمل شود این مرگ تدریجی را. همان بهتر که خوراک مورچگان شود...اگر زبان بسته هارا مسموم نکند! قلبم اما در پس ناگواری ها، معصومیت خود را حفظ کرده است. به امید آنکه رسوا نشویم...قلبمان هم برای شما! وقتی قلب کسی را پیوند می دهند، آدم های داخلش چه می شوند؟!
 
پی نوشت: ۳۱ اردیبهشت روز اهدای عضو

 

کد امنیتی:   
 [0 نظر]

لوگوی دیجیتال